Tachtig procent water

Ze zeggen dat de mens voor tachtig procent uit water bestaat. 80 procent! Waar zit dat dan? Kijk, klotsknieën, dat ken ik ja. En een bierbuik, okee… Trouwens, in een biertje zit 95 procent water. Dus die tachtig procent daar heb ik nog zo mijn twijfels over. Maar vind je ’t gek dat we raar gaan doen met volle maan. Met al dat water in je lijf… Dat gaat natuurlijk net zo te keer als de zee. Die maan maar trekken, die lacht zich gek daarboven. En wij maar stuiteren. Altijd last van vloed, of van inwendige eppigheid. En dan heb je van die nerveuze types die een beetje hieperdepiep lopen te springtijen heel de dag. Hou op zeg! Gaat lek! Druip af!

Maar om even eerlijk te zijn…. tachtig procent water. Dan denken we dat we heel wat voorstellen met z’n allen. Maar in feite zijn we allemaal waterdragers. Van die klotsende vochtzakken. Het doet me denken aan zo’n opblaaspop, weet je wel, tuurlijk wel, maar dan niet gevuld met lucht, maar met water. Zie je ’t voor je? Trouwens, na het luchtbed kwam het waterbed, dus na de opblaaspop… wie weet verzin ik hier ter plekke wel een gat in de markt. Wat zeg ik… één gat…? Dat moet toch scoren, zo’n natte pop. En dan heb ik het nog niet eens over de springtijversie.

Als vochtblazen klotsen wij zo’n beetje nutteloos rond over de aardbol en uiteindelijk gaan we dood. En dan? Hoe gaat dat met cremeren dan? Hoe werkt dat? Dan lig je toch de hele tijd te blussen? Da’s toch niet te doen? Of word je eerst uitgewrongen achter de schuifdeuren. Dat ze je zo bij je voeten en je oren vastpakken… Maar dan nog. Zó veel helpt dat niet lijkt me met al dat water. Ik ben wel eens op een crematie geweest, en toen hoorde ik achter me het theewater fluiten. Tenminste, dat dacht ik. Maar d’r lag daar waarschijnlijk gewoon eentje met een hazenlip, te koken. Dat zet me trouwens wel aan het denken. Ik dacht altijd dat ik begraven wilde worden, maar nu lijkt me cremeren eigenlijk ook best een lollig idee. Terwijl de rest aan de slappe koffie zit, lig jij lekker te borrelen.

Wacht even…. Tjeeeeezus, nu begrijp ik het! God hee, dat ik daar niet eerder opgekomen ben. Waar zitten m’n hersenen? Die paar laatste cellen zijn inmiddels ook verzopen zeker. Maar dat ik dit niet heb doorzien, tot vandaag. Daar op het Noordeinde zijn ze nog helemaal niet zo achterlijk als je zou denken. Die hebben natuurlijk gezegd: Jongen, je wordt straks leider van dit land, dus je moet meer mensenkennis kweken. Mensenkennis, mensenkennis… En die Willem-Alexander, ook niet dom, verzint: watermanagement! Dan heb ik al tachtig procent te pakken!! De rest komt dan vanzelf wel. Watermanagement. Oooh, geniaal, als ik dít aan m’n moeder vertel… Nou vraag ik me serieus af of het zo werkt, want als je de vrouw al niet begrijpt dan mis je toch vijftig procent lijkt me zo. En onze kroonprins is ook maar een vent. Tenminste, ik neem toch aan dat hij die kleine Anorexia’s van ‘m zelf heeft gescoord. Nederland-Argentinië 2-0. Dat was niet de hand van god maar ’t kraantje van WA. Nu kan onze Willem weer rustig gaan slapen en – niet geheel droog - dromen van zijn toekomst als koning. Maxima hoort hem ’s nachts mompelen ‘Als ik leider ben van zestien miljoen mensen, dat is …uh… tachtig procent…uh…’ hij kreunt…’delen door tien, uh, één onthouden, uh ... uh… een hééleboel water… waar ik allemaal heel veel verstand van heb! Al dat water, al het zilte nat, het ruime sop, is straks van mij ja. Van mij. Golven, golven, druppelende druipers nog eens aan toe, ik word de baas van al dat water! Ik word hét waterhoofd! Jaaaaaaaaaaa!!’

De eerste klant voor een plastic watervriendinnetje heb ik al binnen.

Voorgedragen in 2000, cabaretvoorstelling 7 paprika 1 naturel

Reageer op deze column!

terug naar Columns en Verhalen

Meer info? Wie, wat waar...