Belevenissen
in het onbekende
Hè hè,
eindelijk, ik ben klaar van het booodschappen doen. Gelukkig moest ik ook
bij Jamin zijn want daar krijg je altijd een snoepje. Nu was het een
snoepje wat ik niet zo lekker vond. Maar ja. Thuis staat het eten op me te
wachten. Lekker hutspot met een gehaktbal en natuurlijk veel jus. Tijdens
het eten krijg ik een raar gevoel in mijn maag. Zeker het snoepje van
Jamin. Opeens lijkt het wel of alles om me heen steeds groter en groter
wordt. Maar het blijkt dat ik zelf kleiner word. Help! Help! Lieve help! Mijn stem is ook al veranderd. Het is een
piepstemmetje geworden. Mama komt de kamer binnen, maar ze ziet me niet.
En ik ben nu nog maar 2 cm. Maar gelukkig word ik niet meer kleiner. De
rest gaat nu ook eten, ik heb eerder gegeten want ik wilde snel weer
buitenspelen.Maar dat kan ik nu niet doen. Een voordeel heeft het wel. Nu
kan ik met m’n speelgoed spelen en dan zelf overal in klauteren. Nou,
dan zal ik maar eens op de tafel klimmen en daar lekker klimmen en
klauteren. Via de tafelpoot klim ik op de tafel wat een hele onderneming
is. Eindelijk! Ik ben boven. Jeetje! Wat een grote borden. Zal ik er op
klimmen? Nou het is wel een beetje gevaarlijk want in het bord zit veel
jus.
Weet je
wat? Ik klim op het servet van papa dat is lekker zacht. Natuurlijk op
m’n knieën en verstoppend achter dozen met hagelslag enz. O, ik zou op
dit servet (voor mij een tafellaken) in slaap vallen. Maar opeens, wat is
dat nou? Langzaam ga ik naar boven en een hele grote mond komt op me af.
Help! Help! Maar het is al te laat. Ik zit in de mond van papa. M’n
eigen papa. Wie had dat ooit kunnen denken? Langzaam maar zeker glij ik
via de tong in het keelgat van papa. Steeds verder en verder. Ik ben al in
de slokdarm. Er komt geen eind aan en dan is er eindelijk een hele enge
ruimte. Het zal de maag wel zijn. Om me heen drijven allemaal etensresten.
Als ik nou eens op zo’n stukje brood ga zitten dan kan dat als bootje
dienen. Help, help, ik val! Niemand kan me natuurlijk horen maar toch, het
is het help roepen wel waard want telkens ga ik kopje onder, m’n boot is
ook al weggedreven en ik ga helemaal heen en weer. Gelukkig, daar is een
stukje tomaat. Als ik daar op kom dan houd ik me goed vast en dan maar
proberen of ik overeind blijf. En ja hoor! Het is gelukt, bijna was de
tomaat doorgedreven, maar er is een opstopping en zo kan ik er toch
opklimmen. Dat gaat leuk! Au! Ik bots tegen de wand op en dat doet aardig
zeer. Dan maar weer zwemmen want de tomaat is ook afgedreven. Langzaam
maar zeker verteert al het eten dus dan moet ik wel blijven zwemmen en
telkens kopje onder gaan…….
Eindelijk!
Het heen en weer gaan houdt op. Hoe lang zou het geduurd hebben? Wel een
stel uren. Maar dat doet er niet toe. Ik ben wel duizelig. Maar dat zal
gauw over zijn want nu gaat het weer gewoon recht. Onderhand word ik al
aardig moe van al dat zwemmen. Vooral nu ik zo klein ben. Ik denk dat het
snel afgelopen is want ik heb al zoveel gezien en meegemaakt. Na uren en
uren vervelen kom ik eindelijk bij het eindpunt met een grote drol voor
me. Het zal nu niet lang meer duren. En eindelijk over een half uur voel
ik dat alles gaat schudden. Eerst gaat de drol eruit met nog een paar
bacteriën die ik nu pas opmerk. Hallo! Ik schrik me half dood en kijk
opzij. Daar zit een van de bacteriën. Ik klets wat met hem en vertel hem
over m’n avontuur. Zo zijn we nog bezig met kletsen als we opeens naar
beneden tuimelen. Hand in hand (tot zover dat beest handen heeft) Beng!
Beng! We zijn bovenop de drol gekomen en ik neem afscheid van de bacterie
waar ik gezellig mee heb gekletst. Hij bleek Arie te heten. Hij blijft
zitten en ik klim over de rand van de w.c. Vader trekt door. Wat is hij
groot! Dag! Dag Arie! Hij zwaait terug en verdwijnt. Ik glij van de w.c.
af en voel dat ik ook naar de w.c. moet. Dus kan ik weer op de w.c.
klimmen. Natuurlijk gaat ook uit mij een bacterie. Dag Arie! Zo noem ik ze
van nu af aan altijd. Samen met de bacterie valt ook het snoepje van Jamin
in de w.c. Gelijk voel ik dat ik groter word. Natuurlijk, het snoepje!
Ik word
weer groot en vertel het verhaal aan iedereen, maar niemand gelooft het.
Nou ja, dan maar niet. Maar het was leuk geweest. Toch ben ik blij dat
alles voorbij is.
Annick 6-1-1981 (ver vóór de
verschijning van 'Honey I shrunk the kids' ;o)
terug
naar Columns & Verhalen
Meer info? Wie, wat waar...
