Bert, Ernie en Steve  

Vandaag is het dierendag. Feest! Daar zou een Scheveningse Schildpad happy van moeten worden zou je denken. Nou schijnen er ook twee schildpadden aan de boulevard te zwemmen. In Sealife welteverstaan. Maar of die zo happy zijn weet ik niet.  Wat moet je misdaan hebben om levenslang te krijgen tussen de haaien in een badkuip van vier bij vijf? Ik denk dat het de enige buitenlanders zijn, die wél hopen dat Verdonk ze terugstuurt. En het ergste voor ze… in het kader van de integratie hebben ze Nederlandse namen gekregen. Ja, geloof het of niet: Bert & Ernie! Meer fantasie kun je ook niet verwachten van de gemiddelde Posthoornlezer.  Bert & Ernie… dat slaat toch helemaal nergens op? Heb je wel eens een schildpad met dikke wenkbrauwen gezien? Of met een banaan in z’n oor? Vind je het gek dat die beesten zo sip kijken. Ach, ze hadden het het duo ook Knaap & Klier kunnen noemen, een schild hebben ze al. Maar dat slaat net zomin ergens op. Gelukkig hebben schildpadden geen oren, die zouden maar in de weg zitten, dus misschien weten ze er zelf niets van. Laten we het hopen. 

Met een beetje mazzel zitten ze bij een pijlstaartrog in bad. Eén keer crikey roepen, zo’n beest op z’n pijlstaart trappen en ze kunnen vredig de soep in. Net als onze Australische held Crocodile Dundee. Of nee, Crocodile Hunter. Hunten doet die niet meer. Ja, hooguit rent ie in z’n khaki hempje rond over de eeuwige jachtvelden. Zouden ze daar wél Ritalin verstrekken? Ik zag trouwens de herdenkingsdienst van Steve Irwin. Tjongejonge wat een boel celebrities werden opgetrommeld. Een Justin Timberlake die z’n vriendin waarschijnlijk net een geschubd handtasje cadeau heeft gedaan, drie jaar geleden ooit een uurtje met onze Hunter heeft gesproken en nu met tranen in zijn ogen stamelt dat hij hem zo ver-schrik-ke-lijk gaat missen. En dan al die beste vrienden. Ik was zijn beste vriend, zegt de een na de ander achter de microfoon. Het is jammer dat de krokodillen niet voor zichzelf kunnen spreken. Uiteindelijk leek het wel een klein feestje. Vroegtijdige dierendag. Veel mensen zouden dromen van zo’n afscheid. Niet voor niets hoor je tegenwoordig steeds vaker dat mensen een ‘feestje’ willen bij hun crematie of begrafenis. Hun vrienden moeten niet treuren, maar lachen, dat lijkt ze veel ‘gezelliger’. Nou, gooi mij maar in de groenbak en zet me aan de straat. Ik hoef helemaal niks, geen treurnis, geen geforceerd oh-wat-zijn-we-vrolijk-want-pim-had-het-zo-gewild partijtje en al zeker geen ophemelende speeches. Die hemel heb ik zowiezo al m’n twijfels over. En een kop koffie met plakkerige Ockenburghcake kan je vandaag al komen halen. Het is immers feest. Het is dierendag!

(Geplaatst: 4 oktober 2006.  © Happy Turtle) 

Reageer op deze column!

terug naar Columns & Verhalen