Drie dagen van te voren sloeg het toe. De zenuwen. Jezus, waar ben ik aan begonnen? Een twee uur durend programma neerzetten, hopen dat iedereen er is, dat ik mijn teksten niet vergeet, niet struikel op die achterlijke torenhoge hakken. Dat de mensen niet weglopen, of erger..dat er niemand komt.

Zondagmorgen vroeg. Wakker. Heel erg wakker. Vandaag komt een meisjesdroom uit. Ik sta met een club fantastische vrouwen in het Paardcafé. The place to be. Om 12 uur al opgetut en in nieuwe jurk (met torenhoge hakken) klaar op de bank. Nog een keer alle teksten doornemen. Geen zin kunnen onthouden. Bijna paniek. Nee, niet doen. Ik ga vandaag genieten. Dan maar geen teksten uit mijn hoofd.

Paardcafé. De dame van de bar is stipt op tijd. De geluidstechnicus ook. Rien ook... en hé, daar is Annick al met Theo. Een zenuwachtige Joyce komt stralend binnen. Annick en ik oefenen de Maandelijkse Cyclus Blues met Rien. Wat een lol. Joyce oefent ook, wat een stem!

Iedereen is er. Daf en Cherry, Edith, Renee, Joyce, Kristel, Wilco en Tilco. Iedereen loopt te stuiteren. Karel heeft de boel in handen met de technicus. We moeten beginnen. Het café zit barstensvol vrienden, bekenden en vrolijke mensen. Ik zie al mijn vriendinnen. Iedereen is verwachtingsvol en alle zenuwen en spanningen vallen van me af als ik na de begintune van Anouks Good God het begingedicht doe. Zonder haperen (zonder spiekbriefje). Gaat lekker.
Wilco en Tilco zetten zoals altijd de toon. Snel, scherp, gevat en grappig. Na de Rotterdamse sexy Edith met haar leuke stand up act komen Daf & Miss Cherry, die zichzelf overtreffen met een geweldige tekst. Het gebed is voor mij een hoogtepunt. Ik lig dubbel van het lachen. Joyce is aan de beurt. Ze zingt de sterren van de hemel! Ik sta te kijken en zie iedereen ademloos luisteren. Ik voel een trots over me komen van heb ik jou daar.

Na de pauze is Renee aan de beurt. De combinatie van haar eigenzinnige zingen en de zware contrabas vind ik onweerstaanbaar. Annick stijgt boven zichzelf uit, de zaal ligt dubbel van de lach. Dan gaan we zingen. Hemel. Ik zingen! De Maandelijkse Cyclus Blues met Annick en begeleidt door Rien en Cary (mondharmonica). De sfeer is fantastisch. De blues komt er lekker uit en ik zie de lachende stralende koppies van mijn meiden. Ik heb zo'n plezier dat ik niet eens zenuwachtig ben voor mijn act, die er beter uitkomt dan ooit tevoren. We hebben echt allemaal vleugels gekregen!
Kristel sluit af. En hoe! Hier zie je talent gecombineerd met veel ervaring.
De zaal buldert van het lachen.
En dat was nou precies de bedoeling.

En nu. Met een gevoel alsof ik een marathon heb gelopen zit ik na te sudderen op mijn bank. Blij dat ik vrij heb genomen want ik ben total loss. Gisteravond thuis met Karel en de meiden de hele middag tot in detail doorgenomen en we kwamen tot de gezamenlijke conclusie...het was een waanzinnig succes!!!

Iedereen die er was, artiesten en publiek, bedankt. Het was onvergetelijk.
Een dag met een gouden randje.

Debby