Snowboardbabe  

Al ben ik geen 18 meer, ik probeer ieder jaar toch een aantal ‘eerstekeren’ te beleven. Tsja, dat dat steeds lastiger wordt moge duidelijk zijn, maar er blijven toch genoeg nieuwe dingen te ontdekken. Dus toen ik vorige week op wintersport was en ik bleek het skiën niet verleerd, begon de onrust weer te kriebelen. Snowboarden! Dat zag er pas gaaf uit, en ik had het nog nooit gedaan. Zo moeilijk kon het toch niet zijn?  Met mijn gehuurde board en stoere boots liep ik langs de terrassen van het skioord, gezicht richting zon. De reacties waren niet van de ijle lucht, hier en daar klonk zelfs gefluit. Bij tien graden onder nul voelde ik mij the hottest chick in town. Mijn mooie leven als boardbabe was begonnen. Helaas bleef het bij dit hoogtepunt, want zodra ik op het babyweitje, gelukkig buiten het zicht van de terrassen, die strijkplank onderbond ging het hard bergafwaarts. Zó hard dat ik na m’n tachtigste doodssmak zo m’n twijfels kreeg… Ik zal het proberen uit te leggen. 

Stel je voor: je gaat naar het bovenste dek van de Torengarage met een Konmarkarretje, zo een met van die verrotte zwenkwieltjes. Je klimt in het karretje en gaat rechtopstaan. Nee niet zitten, staan. Een voet voor, eentje achter, beetje door de knieën, armen wijd en laat je nu de helling afduwen… In no time ga je harder en harder, je kan niet sturen of remmen, een afgrond nadert en je leven flitst aan je voorbij. Eigenlijk heb je maar twee zekerheden; één: je gaat vallen en twee: het zal kei- en keihard zijn… Idioot denk je? Nou, het meest idiote komt nog: beurs en gekneusd na je zware crash check je of je nog leeft en alles functioneert. Ja? Dan vertellen enkele malloten je dat je, door veel te oefenen, het karretje de baas kunt worden. Tjakka! Waarschijnlijk ben je al zó hard op je hoofd gestuiterd, want je gelooft ze. Strompelend keer je terug naar je karretje, klimt er weer in en vraagt een voorbijganger weer om een stevige duw. En dat dus tachtig keer achter elkaar! Tachtig doodssmakken. Eenmaal beneden neem je opnieuw de lift naar boven. Nieuwe ervaringen zijn nu eenmaal ontzettend leuk! Vooral als je levensmoe bent.

Mijn tweede dag als snowboardbabe ben ik ‘sochtends vroeg op een sleetje gehesen, naar het plaatselijke tropische zwemparadijs gebracht en in het warmste bubbelbad getakeld.  Beneveld door noodzakelijke dikke roze pillen en borrelende bubbels begon ik weer te dromen van mijn leven als boardbabe. Even kon ik vergeten ik dat ik nu zélf de kromgetrokken stijve plank was.

(Geplaatst: augustus 2006.  © Happy Turtle) 

Voorgedragen o.a. tijdens Imagine in the Park - 29 augustus 2009

Reageer op deze column!

terug naar Columns & Verhalen